بردبار و دانا و نيكو كردار و پرهيزكارند ، ترس ( از خدا ) اندامشان را لاغر كرده مانند باريكى تيرها كه تراشيده مىشود ، بيننده مى پندارد كه آنها بيمارند در صورتى كه بيمارى ندارند ( بلكه از بيم عذاب لاغر شده‌اند ) و ( چون سخنانى كه به آنها پى نمى برد از ايشان مى شنود ) مى گويد پرت و ديوانه‌اند در صورتى كه ديوانه نيستند بلكه امر بزرگى ( انديشهء قيامت ) با ايشان آميخته شده است ، ( 11 ) از كردار اندكشان خوشنود نمى شوند ، و بسيار را بسيار نمى دانند ، پس خود را ( به گمان تقصير در طاعت ) متّهم سازند ، و از كردار خويش هراسانند ( كه مبادا پسنديده نباشد ) ( 12 ) هرگاه يكى از آنان را ( به كردار نيكو ) بستانيد از آنچه در بارهء او گفته شده مى ترسد و مى گويد : من از ديگرى به خود داناترم ، و پروردگارم به من داناتر از من است . بار خدايا آنچه مى گويند ( كه موجب خودپسندى است ) بر من مگير ، و مرا برتر آنچه مى پندارند بگردان ، و گناهان مرا كه نمى دانند ببخش .